در جوامع ساحلی ایران، هنگامی که دریا طغیان میکند و ماهیگیری در دل طوفان گرفتار میشود، سنت همیاری و فداکاری به سرعت جان میگیرد. ماهیگیران دیگر، بیدرنگ و بیتوجه به خطر امواج خروشان، با قایقهای خود به یاری همکار خود میشتابند.
این پیکار با دریا، تلاشی جمعی است. بر ساحل، زنان و کودکان با افروختن چراغ و فانوس، راه بازگشت را برای نجاتیافتگان روشن میکنند و آماده کمک رسانی هستند.
این صحنه، نمادی است از این که در جوامعی که زندگیشان به دریا گره خورده، تنها پشتوانه در برابر خطرات طبیعت، اتحاد، شجاعت و دستهای یاریگر همسایه و همکار است. این همیاری خودجوش، که ریشه در فرهنگ تعاون دارد، نه تنها جانها را نجات میدهد، بلکه پیوند اعتماد و مسئولیتپذیری مشترک را در جامعه مستحکمتر میسازد.